Een nieuwe start

Om te beginnen wens ik jullie allemaal een mooi, creatief, gezond 2013.

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets postte op mijn blog. Ik bleef wel op een laag pitje naaien, maar het ontbrak me regelmatig aan tijd en/of daglicht om mijn maaksels op mijn blog te zwieren. Dit is wat er oa nog van onder de naaimachine kwam :

En last but not least heb ik ook mijn eerste "tante hilde" pop gemaakt: broer.
Ze waarschuwt u al op de cover van haar boek, zo'n pop verovert je hart helemaal.
Gek hoe een flets roze lakentje uit de wibra transformeert tot een klein mini mensje eens je de pop begint op te vullen. Het kind moest ook ineens een naam krijgen en dat werd "broer". 't Is dat ik broer speciaal voor mijn metekindje maakte, anders zou het beslist moeilijk geweest zijn om hem ter adoptie af te staan! Op deze foto heeft broer nog een hoog voodoogehalte... de afgewerkte versie is ondertussen al verhuisd en het ontbrak me aan ... je weet wel ... om er een deftige foto van te nemen. :-)

Er zullen hier beslist nog poppen gemaakt worden!

De muts

Ze is eruit geraakt !
Ze heeft zich met wat ellebogenwerk omhooggewerkt in het lijstje in mijn hoofd en toen werd de muts een feit.

Fien is daar blij om, want nu heeft ze een warme muts, assorti met haar winterjas.
Ze is omkeerbaar, dus er is ruimte voor goestingskes: effen of met hertjes aan de buitenkant. Ik maakte dit modelletje uit de ottobre winter 2006 al vaker, met lintjes zoals het patroon voorschrijft. Maar nu maakte ik een patje en sluit de muts met een kamsnap aan de zijkant.

Schone meid hè! (trotse mama)

Winterjasje

Een winterjasje voor Fien :

Wij houden niet van armpjes door smalle mouwen wringen, dus toen ik dit modelletje zag wist ik meteen dat ik het eens wilde uitproberen.

Het is een heel comfortabel jasje, dat in een wip aan en uit is. Eerlijkheidshalve doe ik het jasje meestal enkel via de rits aan en uit. De mouwen zijn lekker breed dus het is voor Fien al niet meer nodig om de kamsnaps ook nog los te maken. Voor een kleinere baby (ja, dat is Fien al lang niet meer), zo'n echt plat boeleke, lijkt het me wel handiger dat je geen armpjes door mouwen moet wriemelen. Dan leg je het jasje helemaal open, baby erop en dan de boel dichtknopen.

Als buitenstofje gebruikte ik heerlijk zachte welnessfleece: die heeft een geluste, sponsachtige buitenkant en een heerlijk zachte binnenkant. Het binnenstofje is een geliefde znoktricot, die nu wel bijna helemaal opgebruikt is.

Er blijft nog net een restje over voor een bijpassende muts ...

maar die zit nog vast in mijn hoofd .

Zeveren in stijl

We kunnen er al een tijdje niet meer naastkijken: ons Fien is een zevermieke!
En naar 't schijnt heeft ze dat van haar mama: ik zeverde ook veel als baby (en enkel en alleen als baby!)

Ze zevert er al vrolijk op los sinds haar vier maanden, maar ze heeft duidelijk een zevertandje !? bijgestoken nu die bijterkes erdoor komen. Haar onderste tandjes staan er al door, de bovenste zullen ook niet lang meer op zich laten wachten (hoop ik! want ze heeft er veel last van) . En vlijmscherp dat die tandjes zijn! Ik heb het al mogen ondervinden tijdens de borstvoeding ...

Van al dat gezever word je natuurlijk nat. Gelukkig heeft Fien een lieve oma die de mama aangemaand heeft om eens wat zeverdoekjes te maken, anders zat dat arm kind nu misschien nog steeds in een koude natte t-shirt te zeveren.

Dus lieve Fien, vanaf nu kan je zeveren in stijl!

Leesdeken

Na het muziekdeken voor Jante, deze keer een leesdekentje voor Lena's hartsvriendinnetje Joske.

Die twee zijn twee handen op één buik sinds de eerste schooldag dat ze mekaar leerden kennen. Het is echt mooi hoe graag ze mekaar hebben, hoe ze mekaar aanvoelen, hoe ze samen plezier maken, ... Joske heeft ook een goede invloed op Lena's eetgedrag (of liever : dat wil ik niet eten- gedrag), want wat Joske graag lust dat wil Lena dan toch wel eens proeven.

Omdat ik deze vriendschap en Joske zo bijzonder vind en omdat ze zelf ook heel creatief is wilden Lena en ik graag een handgemaakt cadeautje geven. Zij koos de stofjes, ah ja, want Lena weet wat Joske mooi vind.
Het werd een knus dekentje, mét opbergvakje voor een mooi boek (of een knuffel).

Op de vriendschap, dat ze lang mag blijven duren!

Herfst

Wat vind je van ons paddestoeltje ?

Muziek

Sommige kinderen worden met muziek in de genen geboren ...

Janthe is er daar ongetwijfeld eentje van, de muzieknoten vliegen daar thuis in het rond! Het kan niet anders of Janthe zal later ook de passie voor muziek voelen. (in het slechtste geval zal ze zich in haar apenjaren eerst afzetten tegen deze gave, sorry voor de mama en papa, maar zo is het leven :-) )

Als geboortecadeautje maakte ik een muziekdeken voor Janthe. Tinne flockte de letters van haar naam erop, naar analogie met het geboortekaartje.
Tot een tijdje geleden huiverde ik nog van paspel. Maar sinds ik mijn blinderitsvoet ontdekt heb ben ik helemaal mee met de paspeleuforie. Geen stress meer !

Ik maakte haar ook nog een kleine sax, zo kan ze alvast beginnen oefenen!