1 week

Fien's geboortekaartje maakte ik samen met Tinne, creatieve duizendpoot, die me af en toe afremde in mijn zotte ideeën en soms nog een duwtje in de rug gaf, maar daarover later meer bij de doopsuiker.

Ik vertrok van het idee dat ik de stof die ik voor de doopsuiker graag wilde laten terugkomen in het kaartje. Na wat uitproberen kwamen we bij deze meisjes terecht: Lena en Mirte, die hun zusje verwelkomen en haar naam de lucht in blazen... Dit beeld ontroerde me zo, ik zou willen zeggen dat het aan de zwangerschapshormonen lag, maar ik ben eigenlijk gewoon een emo-kieken.

De doopsuiker, die heb je hier nog tegoed. Ik wacht op een streepje zon om daar eens een mooie foto van te kunnen maken.

Fien !

En toen was er Fien ... geboren op woensdag 18 april, lief, zacht, helemaal perfect!

Ikke doen

Ik deed nog eens even aan babyspul maken :

een parklegger, want de vorige was niet mooi genoeg meer ...

en enkele badcapes, want de vorige waren versleten en weggegooid in één van mijn gigantische opruimacties. Op zoek naar nieuwe in de winkel was ik geshockeerd hoeveel geld ze daarvoor durven vragen en toen kwam "ikke doen" weer naar boven. Dat kan ik zelf wel ... Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik er wel een beetje op gevloekt heb, het ging minder snel dan ik dacht ! Het knippen/snijden van het biais was al een gigantische klus; als je er zelf aan wil beginnen, houdt er dan rekening mee dat je biais breed genoeg moet zijn om de badstof mooi af te werken. Ik knipte stroken van 6cm om biais van te maken.

En dan tenslotte nog een foto van Lena, met haar springtouw én een nieuw rokje. (getrokken toen het nog nét iets warmer was dan nu) Om te bewijzen dat ze toch niet helemaal naast de boot valt qua naaisels. Ik voel alleen niet de behoefte om hier elk rokje te tonen.

Alles is hier dus klaar voor de komst van onze kleine meid.
Nu is het alleen nog maar wachten !

Zuinig

Er zijn zo van die stofjes waar je liefst zovéél mogelijk van koopt, maar waar je geen cm van wil verspillen : de appelboomtricot van Bora is voor mij zo'n stofje.

U ziet het goed : het is een babyjasje.
En ja, ik heb me aan mijn belofte gehouden en eerst wat zomerrokjes voor Lena en Mirte gemaakt.

Een babyjasje, dat stond nog hoog op mijn verlanglijstje. Er ging heel wat getwijfel aan vooraf. Je zou denken dat je bij een derde kindje al wel weet wat je te wachten staat en dat je redelijk zelfzeker bent. Maar dan krijg je na twee winterbaby's een zomerkindje en dan begin je opeens weer te twijfelen aan hoe warm je zo'n kindje dan aankleed, body met lange of korte mouw, enz.... Afin, ik vertrouw er wel op dat alles in zijn plooi zal vallen, maar de weersverwachtingen in de eerste maanden hebben me al wel bezig gehouden. :-)

Ik koos uiteindelijk voor een babyjasje in een superzachte joggingstof. Mensen die adresjes hebben voor mooie kwaliteitsvolle joggingsstof mogen me die altijd laten weten. Het jasje werd niet volledig gevoerd : het zou wel eens té warm kunnen worden en zo bleef er nog meer appeltricot over. :-)
Ik gebruikte een minimum aan stof voor een maximaal effect en heb nu nog genoeg stof over om te koesteren en te dromen van nog een kledingstuk in dit prachtige stofje.

Sterker dan mezelf

Ik was dus kleedjes aan het maken voor Lena en Mirte
en toen was er toch nog een klein stukje stof over ...

Het was sterker dan mezelf, ik kon er echt niets aan doen !
Ineens was ik dan toch bezig aan een kleedje voor ons kleine zusje :

Roze pipstof

Ik houd me aan mijn belofte : stoppen met dromen over allerlei klein babyspul en eerst wat kleren maken voor mijn grote dochters.

Voor Lena maakte ik een nieuw hemdjurkje zoals u hier al zag. Ze heeft haar vorige kleedje twee zomers kunnen dragen maar nu is het écht wel te kort geworden. Als ze kon koos ze identiek hetzelfde kleedje in nét hetzelfde stofje. Helemaal hetzelfde stofje vond ik er wat over, maar ik heb hier thuis nog wel een heel kleurenassortiment van dat heerlijke pipstofje liggen. Roze zou het dan worden ...

Toen Mirte me met dat roze stofje aan de slag zag gaan bestelde ze al snel een kleedje in dezelfde stof als haar grote zus. (ik wist wel dat ik daar voldoende van moest kopen die ene keer op het stoffenspektakel)

En zo zijn mijn beide dochters dus al voorzien van een kleedje voor de zomer. Nu werk ik nog aan een resem rokjes.

Voelschort

Sinds mijn grootvader sinds vorig jaar op de dementenafdeling van een woon- en zorgcentrum woont is mijn moeder daar letterlijk kind aan huis.

Een tijdje geleden stond er in het tijdschriftje van het centrum een oproep voor materiaal en helpende handen om voelschorten te maken.

Een voelboekje voor dementerenden, dat had ik al eens eerder gezien. Maar bij mijn grootvader werken ze blijkbaar ook met schorten. Aan die schorten worden dan leuke dingetjes bevestigd, liefst in verschillende texturen en materialen.

Mijn moeder heeft zich meteen enthousiast ingeschreven om te gaan helpen, maar ze kon natuurlijk niet wachten om eraan te beginnen en ging thuis al aan de slag. Deze schort kreeg mijn grootvader gisteren voor zijn vaderkesdag :

Mijn voke heeft vroeger altijd geboerd en houdt veel van dieren. Deze schort is een aangename aanleiding om te praten over dingen van vroeger : hoe hij zelf zijn "zelen" draaide, de paarden die hij gehad heeft, ... De belletjes- het zijn wel voetballetjes maar ze zijn in de winkel getest op hun échtheid en ze rinkelen als paardenbelletjes- herinneren aan paard en kar van vroeger. Het schaapje, het gras en de leren lapjes zijn fijn om aan te voelen.

Toen de schort klaar was, experimenteerde mijn moeder nog wat met restjes om kleinere dingetjes te maken :

Vanmorgen was ze zo enthousiast als een kind dat naar een feestje mag, want vandaag gaat ze in het zorgcentrum meehelpen. (ze was de enige kandidaat die gereageerd had op de oproep)

Ik denk dat ze haar daar graag gaan zien komen met al haar enthousiasme en haar spulletjes! Er gaat daar wat afgevoeld worden!