Mini

Nu Fien een beetje meer tijd tussen haar voedingen laat, voelt mama stilletjes aan (alhoewel stilletjes ... ) terug naaikriebels. Ik zag al veel leuke voorbeeldjes bij haar en wilde dus zelf ook wel eens een jumpsuit maken voor Fien. Het werd er eentje volgens het patroontje van Minikrea. Ik begon aan het kleinste maatje, O-2 maanden, want de ervaring leert me dat ik geen grote, stevige baby's op de wereld zet. De kleinste maatjes schrikken mij dus niet af, die werden hier altijd een hele tijd gedragen.

En dat kleine maatje van Mini-krea is ondanks wat de naam doet vermoeden toch helemaal niet zo mini. Vooral het lijfje lijkt aan de lange kant.

Eenmaal klaar is het een heerlijk pakje voor Fien. Ze heeft nog heel wat groeimarge in de lengte maar het past haar toch al mooi. Het is een pakje dat niet lang in de wasmand zal blijven liggen. En ik ruik bandwerk ... het is een eenvoudig modelletjes, er kruipt niet teveel tijd in, ideaal dus nu ik enkel op gestolen momenten kan naaien.

De uurtjes die ik al achter de naaimachine geraakte lag Fien naast mij in haar wiegje te slapen. En ondertussen droom ik luidop dat Fien het geluid van de naaimachine rustgevend vind. Zou dat niet geweldig zijn, een kind dat geen muziekje nodig heeft om in slaap te vallen maar wel het ritmische geluid van de naaimachine?
"Schat, nu moet ik echt even gaan naaien want Fien moet gaan slapen ... "

Zonnehoedje

U zit er waarschijnlijk al heel lang op te wachten, maar ik voel me een beetje overvallen door dit warme weer. Twee weken geleden was ik nog een mutsje aan het naaien voor Fien, nu moest ik vaststellen dat ik nog geen zonnehoedje had ... Niet dat we gaan zonnekloppen met Fien, maar toch. Kleine baby's zonder hoofdbescherming buiten, ik kan daar niet goed tegen.

Dus zochten we tussen de voedingen door wat tijd om aan een zonnehoedje te beginnen. Mijn hoofd zit ondertussen al terug vol ideetjes om te naaien, maar enige realiteitszin is aan de orde. Jaja, de hormonale grootheidswaanzin van de zwangschap is ondertussen al wat geminderd: de ideeën zijn er nog, maar Fien drukt me met mijn neus op de realiteit: voeden, knuffelen en verpamperen zijn nu mijn hoofdbezigheid. Een hoedje is nog net realistisch, dat moest wel lukken.

Een patroon vinden voor zo'n klein hoofdje was niet simpel; ik gebruikte een patroontje uit de ottobre van vorige zomer en verkleinde het kleinste maatje op goed geluk.

Doopsuikermandjes

Een streepje zon, dat hebben we ondertussen al gehad en daar heb ik dan ook van geprofiteerd om foto's te nemen van de doopsuiker. Het was alleen nog even zoeken naar een momentje tijd en inspiratie om aan dit berichtje te vinden. Ik doe dezer dagen niet veel meer dan eten geven, af en toe zelf ook nog eens aan tafel proberen te geraken en ook nog wat aandacht proberen te geven aan Lena en Mirte.

De doopsuiker dus :

Ik baseerde me op de stoffen mandjes van Vlijtig, die we vorig jaar op het Leuvens Stiksel al een keertje maakten, maar ik pastte de maten aan :

Dit is waarschijnlijk het favoriete mandje van Lena en Mirte, want het is een maxi-versie en het staat op de kast om u à volonté van suikerbonen te bedienen (dat is niet waar natuurlijk :-) ) Ze vinden het geweldig om tussendoor een suikerboontje te mogen nemen.

Als suikerbonenmandjes maakte ik minimandjes. Mijn bedoeling was om verschillende stofjes te combineren tot een bonte mix van kleurtjes, want kleur daar houden wij hier van.

En dan tenslotte, als finishing touch: de geflockte naam. Ik sprak al eerder over mijn door zwangerschapshormonen gedreven grootheidswaan(zin). Doe daar nog een gekke creavriendin bij die je deze keer nog een duwtje in de rug geeft en dan word je zo zot om de naam - tig keer te flocken op alle mandjes. Waarom? Gewoon omdat dat het mooiste was, is dat geen goede reden? Als je al zoveel moeite gedaan hebt om zoveel mandjes te maken wil je die mandjes toch niet om zeep helpen met een naam die niet mooi tot zijn recht komt?
Hierbij wil ik Tinne nogmaals bedanken voor de hulp met de letters : zij maakte van een saaie bijscholing een nuttige dag door tijdens de voordrachten lettertjes te tekenen en te knippen. :-)

Voor de kindjes voorzien we een snoepzakje met een vogelfluitje eraan. Een kleine knipoog naar mijn logo en naar de maand waarin ze geboren zou worden ...

1 week

Fien's geboortekaartje maakte ik samen met Tinne, creatieve duizendpoot, die me af en toe afremde in mijn zotte ideeën en soms nog een duwtje in de rug gaf, maar daarover later meer bij de doopsuiker.

Ik vertrok van het idee dat ik de stof die ik voor de doopsuiker graag wilde laten terugkomen in het kaartje. Na wat uitproberen kwamen we bij deze meisjes terecht: Lena en Mirte, die hun zusje verwelkomen en haar naam de lucht in blazen... Dit beeld ontroerde me zo, ik zou willen zeggen dat het aan de zwangerschapshormonen lag, maar ik ben eigenlijk gewoon een emo-kieken.

De doopsuiker, die heb je hier nog tegoed. Ik wacht op een streepje zon om daar eens een mooie foto van te kunnen maken.

Fien !

En toen was er Fien ... geboren op woensdag 18 april, lief, zacht, helemaal perfect!

Ikke doen

Ik deed nog eens even aan babyspul maken :

een parklegger, want de vorige was niet mooi genoeg meer ...

en enkele badcapes, want de vorige waren versleten en weggegooid in één van mijn gigantische opruimacties. Op zoek naar nieuwe in de winkel was ik geshockeerd hoeveel geld ze daarvoor durven vragen en toen kwam "ikke doen" weer naar boven. Dat kan ik zelf wel ... Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik er wel een beetje op gevloekt heb, het ging minder snel dan ik dacht ! Het knippen/snijden van het biais was al een gigantische klus; als je er zelf aan wil beginnen, houdt er dan rekening mee dat je biais breed genoeg moet zijn om de badstof mooi af te werken. Ik knipte stroken van 6cm om biais van te maken.

En dan tenslotte nog een foto van Lena, met haar springtouw én een nieuw rokje. (getrokken toen het nog nét iets warmer was dan nu) Om te bewijzen dat ze toch niet helemaal naast de boot valt qua naaisels. Ik voel alleen niet de behoefte om hier elk rokje te tonen.

Alles is hier dus klaar voor de komst van onze kleine meid.
Nu is het alleen nog maar wachten !

Zuinig

Er zijn zo van die stofjes waar je liefst zovéél mogelijk van koopt, maar waar je geen cm van wil verspillen : de appelboomtricot van Bora is voor mij zo'n stofje.

U ziet het goed : het is een babyjasje.
En ja, ik heb me aan mijn belofte gehouden en eerst wat zomerrokjes voor Lena en Mirte gemaakt.

Een babyjasje, dat stond nog hoog op mijn verlanglijstje. Er ging heel wat getwijfel aan vooraf. Je zou denken dat je bij een derde kindje al wel weet wat je te wachten staat en dat je redelijk zelfzeker bent. Maar dan krijg je na twee winterbaby's een zomerkindje en dan begin je opeens weer te twijfelen aan hoe warm je zo'n kindje dan aankleed, body met lange of korte mouw, enz.... Afin, ik vertrouw er wel op dat alles in zijn plooi zal vallen, maar de weersverwachtingen in de eerste maanden hebben me al wel bezig gehouden. :-)

Ik koos uiteindelijk voor een babyjasje in een superzachte joggingstof. Mensen die adresjes hebben voor mooie kwaliteitsvolle joggingsstof mogen me die altijd laten weten. Het jasje werd niet volledig gevoerd : het zou wel eens té warm kunnen worden en zo bleef er nog meer appeltricot over. :-)
Ik gebruikte een minimum aan stof voor een maximaal effect en heb nu nog genoeg stof over om te koesteren en te dromen van nog een kledingstuk in dit prachtige stofje.